زندگی انسان در جهان امروز با فشارها و نااطمینانی‌های متعددی همراه است. در کنار مشکلات معمول زندگی، پدیده‌هایی مانند بحران‌های اجتماعی، تهدیدهای امنیتی، جنگ، اخبار نگران‌کننده و اختلال در نظم روزمره می‌توانند فشار روانی را افزایش دهند. در چنین شرایطی، داشتن توانایی سازگاری مؤثر با سختی‌ها اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. این توانایی همان تاب‌آوری است. تاب‌آوری فقط به معنای «تحمل کردن» نیست، بلکه به معنای حفظ تعادل روانی، ادامه عملکرد، و بازگشت نسبی به وضعیت پایدار پس از فشار یا بحران است. در محیط‌های کاری و سازمانی، به‌ویژه برای کارکنانی که با تصمیم‌گیری، خدمت‌رسانی و حفظ نظم سازمانی سروکار دارند، تاب‌آوری یک مهارت اساسی محسوب می‌شود. در شرایط جنگی، اهمیت تاب‌آوری دوچندان می‌شود؛ زیرا افراد ممکن است هم‌زمان با ترس، ابهام، سوگ، اختلال در برنامه‌های زندگی، و فشارهای شغلی مواجه شوند. به همین دلیل، شناخت انواع تاب‌آوری و راه‌های تقویت آن می‌تواند به کارکنان کمک کند تا در شرایط دشوار، کارآمدتر و ایمن‌تر عمل کنند.

مدیریت بحران به عنوان راهکاري جهت کاهش آسیب پذیري و افزایش کارایی و تاب آوري در مواقع رویارویی با مخاطرات و در شرایط اضطراري وجنگی باید موررد توجه قرار گیرد. در شرایط جنگی، مدیریت بحران و شرایط اضطراري تفاوت هاي بنیادینی با شرایط عادي دارد و پروتکل هاي ایمنی باید به شکلی کاملاً متفاوت و با در نظر گرفتن تهدیدات حداکثري تدوین و اجرا شوند. در این شرایط، تمرکز اصلی بر حفظ جان انسان ها، بقای عملیات حیاتی، و کاهش اثرات حملات است.